Eten, drinken en studeren in Italië

Na het afronden van haar bachelor business administration aan de Hogere Hotelschool den Haag volgt Esther Haanschoten sinds november 2011 een master opleiding aan de University of Gastronomic sciences, in Pollenzo, Italië. Hier leert ze alles op het gebied van food culture en communicatie.

In haar vrije tijd loopt ze graag hard, gaat ze regelmatig uit eten en leest ze veel (kook) boeken. Op haar blog esthersuzanne.com schrijft ze over haar grote passie, eten!

Daarnaast schrijft ze twee keer per maand een blog voor het tijdschrift 'De smaak van Italië’. Op deze blog (http://www.desmaakvanitalie.nl/italie/columns/) beschrijft ze haar culinaire ervaringen en belevenissen in bella Italia.
Recent Tweets @

Een land op het randje van de afgrond. Economisch gezien dan. Rijdend door het groene heuvelachtige landschap van Griekenland moest ik denken aan alle beelden en schreeuwende teksten die de afgelopen tijd op tv, computer en kranten te zien waren. Waarschuwingen van vrienden en familie om voldoende euro’s mee te nemen, want je weet immers maar nooit. Het deed me nadenken over hoe het leven voor de Grieken er nu uit moet zien. De toekomst ziet er immers op dit moment niet al te rooskleurig uit.

Maar zoals Carlo Petrini het al eens beschreef, een crisis is een kans voor Slow Food. De bevolking zal opnieuw zelf zijn producten moeten gaan verbouwen om de gemeenschap te kunnen voorzien van voedsel. Oude tradities krijgen nieuwe kansen. En dat is precies wat de Grieken ons de afgelopen week lieten zien.

Tijdens onze studiereis bezochten we een kleine kaasboerderij in Polypotamo. Een Griekse dame van middelbare leeftijd liet ons zien hoe zij zelf haar Feta kaas maakte. Zij bezit een klein aantal schapen en alle materialen om na het melken van de schapen haar eigen kaas te produceren. De fetakaas die we te proeven kregen was zacht, romig en van een stevigere structuur in vergelijking tot de feta kazen die je in Nederland kan kopen. De feta wordt geconsumeerd door haar familie en de mensen in het dorp. Lokaal eten, dat is precies wat de rijkere westerse landen nu ook proberen te bereiken. Denk aan Slow Food, Marqt en alle andere initiatieven die lokaal en streekgebonden eten promoten.

Later op de dag bezochten we nabijgelegen bossen waar vele paddenstoelen groeien. We vonden porcini, zwammen, een reuzenbovist en nog vele andere mooie, giftige en niet giftige paddenstoelen.

De gevonden reuzenbovist was zo groot dat hij twee handen kon vullen. De reuzenbovist heeft de eigenschap dat hij zware metalen van buitenaf op kan slaan. Toen de kernramp bij Tsjernobyl in 1986 plaats vond, kon men aan de hand van deze paddenstoel vaststellen dat ook de Griekse grond besmet was geraakt. Vervolgens werd er voor een paar jaar niet meer van de grond gegeten waar besmette paddenstoelen werden gevonden. Totdat, een paar jaar later, testresultaten uitwezen dat de paddenstoel geen schadelijke metalen meer bevatte.

Met de vele geplukte paddenstoelen aten we een dag later een tiengangen paddenstoelen lunch. Het maakte ons opnieuw bewust hoeveel er uit de natuur te halen valt en dat er, crisis of niet, mooie producten beschikbaar zijn, dichterbij dan je denkt of verwacht.

En de Griekse producenten, die waren positief, inventief, vernieuwend en eerlijk. Ja ze gaven toe, de crisis is een grote ellende, het vertrouwen in Griekenland is weg. Producten kunnen alleen nog worden geïmporteerd als er direct wordt afgerekend en inderdaad, de toekomst is onzeker. Maar allen geloofden in het product dat ze maakten en produceerden met de grondstoffen die van eigen bodem komen. Of het nou de chili producent, de kaasmaker, de wijnboer die wijnbladeren verbouwd of de olijfboer is. En om hen te steunen, vind je hier de websites. Want mocht je een goede olijfolie of chilipasta zoeken, denk aan hen!